Weet jij nog precies wanneer jij \u2018zo iets enorms g\u00eanants\u2019 hebt meegemaakt terwijl niemand het zich daarna herinnert? Dat is schaamte aan het stuur. In dit blog deel ik een van mijn schaamtevolle verhalen (waarbij ik, eerlijk gezegd, nog steeds verbaast ben dat het zo klein is gebleven). Ook deel ik drie simpele manieren die je schaamte-ervaring terug naar proporties brengt.
We verplaatsen ons naar het gymlokaal van mijn middelbare school in Hoorn. Ik was een jaar of veertien. Tijdens de gymles kregen we een, in mijn ogen, hilarische opdracht: een paardenrace. Twee mensen vormden het paard: de \u00e9\u00e9n rechtop voorop, de ander gebukt erachter, handen om de heupen. En op die rug zat nummer drie: de ruiter. Het idee was zo snel mogelijk naar de overkant te hobbelen. In deze opdracht was ik de ruiter. Ik klom op de rug van mijn klasgenoot en hield de schouders van de voorste vast. Iedereen stond in de startblokken. Het startsein klonk en mijn paard en ik sprintten naar de overkant. Nou ja, sprinten: het was een hele uitdaging om de helften als \u00e9\u00e9n paard te laten bewegen en voor mij om het geheel te sturen. Ons drietal leek meer op een dronken kameel met drie bulten die dacht dat de overkant links, rechts \u00e9n rechtdoor tegelijk was.<\/p>\n\n\n\n
Het werkte enorm op mijn lachspieren \u00e9n die van mijn klasgenoten. Al hobbelend en hinnikend bereikten we het midden van de zaal. Al snel merkte ik dat de grap mij te veel werd. Zoals je in latere verhalen vaker zult zien: ik heb een zwakke blaas. In combinatie met de slappe lach is dat riskant. Ik probeerde nog aan iets anders te denken en spande al mijn spieren, maar tevergeefs. Het werd warm tussen mijn benen en de natte plek verspreidde zich over mijn sportbroek. \u2018Nee, stop!\u2019 riep ik mijn blaas een halt toe, maar die bleef hardnekkig op standje stortbak staan. Tot mijn schrik merkte ik dat ook het t-shirt van mijn klasgenoot (of beter \u2018plasgenoot\u2019) onder mij doorweekt raakte.<\/p>\n\n\n\n
Ik had de tweede helft van de zaal de tijd om te beseffen dat<\/p>\n\n\n\n
Het liefst was ik eeuwig op mijn paard blijven zitten tot de plek opgedroogd was, maar de overkant was bereikt. Zodra mijn klasgenoot rechtop kwam en haar rug strekte, werd de natte plek op haar grijze t-shirt pijnlijk zichtbaar. En natuurlijk: ook voor anderen.
\u2018Wat is er met jou gebeurd?\u2019 vroeg de voorkant van het paard verbaasd. \u2018Heb je zo gezweet?\u2019
\u2018Hoezo?\u2019 vroeg mijn nietsvermoedende klasgenoot.
\u2018Je rug is helemaal nat,\u2019 zeiden nu ook anderen.
\u2018Wie zat er op je rug?\u2019
Ik hoorde mijn naam vallen terwijl ik het lokaal uit vluchtte richting wc om mijzelf daar door te spoelen.<\/p>\n\n\n\n
\nAl snel merkte ik dat de grap mij te veel werd. Zoals je in latere verhalen vaker zult zien: ik heb een zwakke blaas. In combinatie met de slappe lach is dat riskant.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n
Hoe de situatie zich daarna verder heeft ontwikkeld, heeft mijn brein niet onthouden. Blijkbaar is er niets verschrikkelijks gebeurd, anders had ik het wel geweten. Het gekke is dat toen ik jaren later twee klasgenoten sprak, waaronder de natte shirt-drager zelf (!), geen van beiden dit voorval zich herinneren.
Voor mij was dit h\u00e9t meest g\u00eanante moment ever,<\/em> voor hen een complete blanco. Wat schaamte dus eigenlijk doet, is vergroten, vervormen en je vasthouden. En juist daarom helpt het om jezelf en de situatie terug te brengen naar de juiste verhoudingen. Daarom deel ik bij deze:<\/p>\n\n\n\nDrie manieren om je schaamte in proportie te brengen<\/h5>\n\n\n\n
\n
- Geef jezelf tijd:<\/strong>\u00a0
Schaamte voelt levensgroot op het moment zelf, maar zakt bijna altijd weg tot een kleinere omvang. Wacht iig 24 uur voordat je conclusies trekt over \u201cwat iedereen wel of niet van je vindt.\u201d Vaak valt de schade erg mee (als die er \u00fcberhaupt al is).<\/li>\n\n\n\n- Toets je verhaal aan de feiten:<\/strong>\u00a0
Wat vertel je jezelf (\u201ciedereen vindt me belachelijk\u201d) en wat is er \u00e9cht gebeurd? Schrijf de feiten op papier, kort en zakelijk. Zo haal je ruis uit je hoofd.<\/li>\n\n\n\n- Herkader de herinnering:<\/strong>\u00a0
In plaats van \u201cIk was belachelijk,\u201d kun je jezelf vertellen: \u201cIk had plezier, ik raakte overspoeld en ik leerde iets over menselijkheid.\u201d Daarmee wordt een g\u00eanant moment een leerzaam moment.<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\nDe volgende keer dat je hoofd een g\u00eanante gebeurtenis mega groot maakt, onthoud dit: voor jou was het een hoofdstuk, voor de rest vaak niet meer dan een voetnoot. Geef jezelf de ruimte om te lachen, te relativeren en door te gaan. Want uiteindelijk ben je niet het natte shirt of de slappe lach. Je bent namelijk niet de gebeurtenis of je gedrag. Je bent degene die leert van het leven.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Weet jij nog precies wanneer jij \u2018zo iets enorms g\u00eanants\u2019 hebt meegemaakt terwijl niemand het zich daarna herinnert? Dat is schaamte aan het stuur. In dit blog deel ik een van mijn schaamtevolle verhalen (waarbij ik, eerlijk gezegd, nog steeds verbaast ben dat het zo klein is gebleven). Ook deel ik drie simpele manieren die […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":583,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-440","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t